Zita Swoon – Me & Josie on a saturday night: de dag dat Songs about a girl verscheen, stond ik vijf minuten voor het openingsuur van de Bilbo -die toen nog tegenover de Ballon op het Hooverplein was gevestigd- te wachten. Nadat de uitbater even later de nog ongeopende doos met nieuwe albums had opgengescheurd en ik apetrots de eerste verkochte cd opzette, stond ik versteld van het openingsnummer. Die stemmen, die stemmen!
Nick Drake – One of these things first: een tweede song met een prachtig zondagochtendgevoel.
Ray Charles – Georgia on my mind: Wonderschoon, een fantastische artiest die het introducerende trio van deze cassette vervolmaakt.
Amy Winehouse – Tears dry on their own: Een beetje tempo na het rustige voorspel. Ik hou me niet echt bezig met Amy’s persoonlijke perikelen, maar zingen en songs schrijven kan ze alleszins.
Jamie Lidell – Wait for me: Jamie heeft met Jim één van de geweldige platen van 2008 gemaakt en heeft dat met verve bevestigd op Pukkelpop. Een waardige volgeling van Stevie Wonder, waarvan ik dringend eens een album in huis moet halen.
Adele – Right as rain: gas terugnemen met de charmante Adele. Het valt af te wachten of ik haar album volgend jaar nog zal opleggen, maar nu mag ze alvast vrolijk meezingen.
The Breeders – Son of three: Kim Deal is een hele hele straffe madam. Een prachtige podiumverschijning (zowel bij The Pixies als bij The Breeders), een heerlijke glimlach en bovenal enorm straffe songs. En het was dringend nodig om eens een uitdagende song op deze cassette te zetten.
Evil Superstars – Baby: Mauro is voor mij een Vlaamse Frank Black. Ook al zijn er veel verschillen. Mauro is een verstandige, vriendelijke en heerlijk geflipte gast.
The Pixies – Caribou: Er is maar één groep op de wereld die zo’n song kan schrijven. Dank u, Frank Black. Ook hulde aan Frank Vander Linden die vorig jaar bij een vadermoord in het STUK deze song op een prachtige manier onder handen nam.
Tröckener Kecks – Nu of nooit: Plots merk je dat je over de helft van de cassette bent. Gestaag afbouwen betekent dat meestal. Maar eerst nog eens helemaal flippen met Rick De Leeuw’s fantastische Kecks. Live. Hulde aan Rick De Leeuw!
Beirut – Sunday Smile: Je moet het de mannen nageven: ongewild een monsterhit scoren met Nantes en daarna een grote wereldtour afzeggen -die onder meer langs Werchter liep- omdat ze niet in verhouding is met de kleinschalige opzet van de groep.
The Concretes – New friend: Een fijne Zweedse groep. Meer hoeft dat niet te zijn.
The Velvet Underground – Stephanie says: Voor mij is dit een verwijzing naar Rick De Leeuw, aangezien die het nummer net in het Nederlands heeft opgenomen voor zijn nieuwe album met Jan Hautekiet. Deze song is de eigenlijke afsluiter van de cassette. Maar dan blijk je nog zo’n drie minuten over te hebben…
Marvin Gaye – Let’s get it on: Afsluiten moet je in stijl doen. En daarvoor is Marvin de geknipte man. Wie High Fidelity (als boek of als film) kent, kan trouwens niet anders dan deze man in zijn hart te dragen.
