Evolutie

Is het onredelijk om te verlangen van je lief dat ze meegroeit wanneer je zelf verandert?

Het is vreemd. Jaren leef je samen met een leeftijdsverschil dat geen van beiden erg opvalt. Maar eenmaal student-af, begint mijn levensbrein te werken. Uit de cocon van dag-op-dag leven (er is altijd een vriend en/of frietkot om de hoek) sla je aan het denken, aan het peinzen zelfs.

Misschien heb ik gewoon te veel tijd. Ik lees weer boeken. Ik engageer me in vrijwilligersgroepen met een schoon doel. Ik verlies vrienden die enkel binnen het frietkot kunnen overleven, die slechts voldoen met een maaltijd als motief.

Het oude wordt nietig, verandert van betekenis. Wat je nu meemaakt, verandert je verleden. Ik heb het nog nooit zo intens gevoeld als nu. Maar dat gevoel zal mettertijd ook vervagen, vervreemden, veranderen.

Of niet?