What I loved

“Every story we tell about ourselves can only be told in the past tense. It winds backwards from where we now stand, no longer the actors in the story but its spectators who have chosen to speak. The trail behind us is sometimes marked by stones like the ones Hansel first left behind him. Other times the path is gone, because the birds flew down and ate up all the crumbs at sunrise. The story flies over the banks, filling them in with the hypotaxis of an ‘and’ or an ‘and then’. Writing is a way to trace my hunger, and hunger is nothing if not a void.”   (What I loved, Siri Hustvedt, Sceptre, 2003, pp. 364-365)

Siri Hustvedt laat aan het eind van haar roman het ik-personage aan het woord. Die geeft aan waarom hij zijn verhaal heeft neergepend. Net als het hele boek is die motivering helder en doordacht.

‘What I loved’ is een boek dat je steeds opnieuw kan vastnemen, en waar je steeds opnieuw nieuwe verbanden in kan leggen. Het doet je denken en verbazen. Het doet je je eigen wereld herdenken volgens nieuwe inzichten. En dat is uiteindelijk waar het in kunst om draait.