Knoert

Ik besef nu pas dat de url van deze blog een knoert van een typfout bevat.

Pientere ik. Wat nu?

Million Dollar Baby

Ik zag net Million Dollar Baby.

Een hele hele knappe film. Sterke acteurs, sterke dialogen, en krachtige beeldspraak. Goed scenario.

Het doet een mens nadenken over zijn eigen doelen in het leven.

Ik ben altijd een jongen geweest zonder doel. Als ik voetbal, speel ik op het middenveld. Ik vang de eerste aanval op, recupereer en zet een tegenaanval op. Ik deel wel eens een assist uit, maar scoor nooit. Ze zeggen me dat ik de goal niet weet staan.

Ik heb mijn zesde middelbaar moeten overdoen. Verstand genoeg, zelfs in die mate dat er naar verluid een halve strijd was tussen leerkrachten tijdens de deliberatie. Sommigen wilden mij toch laten overgaan, ook al had ik onvoldoendes voor wiskunde, aardrijkskunde én duits.

Er zit vanalles in mij. Verstand, creativiteit. Ook wilskracht.

Ik geef het gewoon geen richting, geen doel.

Altijd maar opnieuw: bryter layter. Altijd maar opnieuw.

Altijd maar opnieuw.

Altijd maar opnieuw.

De muziek is van Clint Eastwood.

Cassette #1

Zita Swoon – Me & Josie on a saturday night: de dag dat Songs about a girl verscheen, stond ik vijf minuten voor het openingsuur van de Bilbo -die toen nog tegenover de Ballon op het Hooverplein was gevestigd- te wachten. Nadat de uitbater even later de nog ongeopende doos met nieuwe albums had opgengescheurd en ik apetrots de eerste verkochte cd opzette, stond ik versteld van het openingsnummer. Die stemmen, die stemmen!

Nick Drake – One of these things first: een tweede song met een prachtig zondagochtendgevoel.

Ray Charles – Georgia on my mind: Wonderschoon, een fantastische artiest die het introducerende trio van deze cassette vervolmaakt.

Lees hier wat volgt…

Cassette #1

Ik ben absoluut geen moderne muziekdragerfan. Ik heb geen mp3-speler, geen I-Pod, geen I-Tunes, geen illegaal downloadprogramma, geen cd-brander of cd-kopieerprogramma en sinds kort ook geen eigen opnameprogramma meer (mijn Fisher Pricerecorder niet meegerekend). Ik hou aan mijn collectie cd’s en bovenal heb ik een zwak voor cassettes.

Het samenstellen van een cassette is een ambacht. Er zijn talloze valkuilen bij het maken van cassettes. Ik waag me er gemiddeld om de maand aan. Wordt binnenkort verwacht: samenstelling en bespreking van cassette #1.

Boek

Mijn laatste bezoek aan Gerrit Komrij’s blog had drie gevolgen.

1. Ik ben meteen origamipapier gaan kopen om een boekje van te plooien. Mijn vriendin, die toen bijna verjaarde, had daar heel blij mee moeten geweest zijn. Totdat ik hopeloos in de knoei raakte.

Wie graag 90 velletjes origamipapier krijgt, geeft maar een seintje.

2. Ik ben meteen mijn stapel cd’s ingedoken en heb Bryter Layter opgediept. Nick Drake is een ideale vriend om ‘s ochtends mee wakker te worden, ‘s middags mee te lunchen en ‘s nachts naar te luisteren.

3. Ik ben meteen mijn boekenkast ingedoken en heb Eendagsvliegen opgediept. Een boekje met mijmeringen en aantekeningen van Komrij. Zulke boekjes zijn schatten voor wie graag in andermans gedachten logeert.

Zijn blog lijkt me trouwens een moderne en constante update van dat boekje. Ik ben een fan.

Gewoon iemand

Ik was gisteren op bezoek bij Y, iemand met wie ik al enkele jaren goed opschiet.

Ze zat samen met een kotgenote in de keuken van haar kot warme chocomelk te drinken. Een keuken waar overigens de kotgenoten gedurig in en uit liepen, zoals dat hoort in de keuken van een kot. Uiteindelijk hebben we er twee uur gezeten, met wisselend gezelschap en wisselende gesprekken.

Op de onvermijdelijke vragende blikken in mijn richting antwoordde Y met “Gewoon, iemand.” Dat volstond. Ook toen ik de zoveelste kotbewoner aan de andere zag vragen wie die jongen was, antwoordde die: “Gewoon, iemand.”

Ik ben gewoon, iemand, en dat bevalt mij heel goed.